Ετη φωτός μπροστα...

Καλά ε, έχω μείνει αναυδη. Οχι μόνο οι συγκοινωνίες είναι τέλεια οργανωμένες, όχι μόνο πηγαίνεις με τραμ σχεδόν παντου (μετρό δεν έχει, δε μπορουν να σκαψουν υπόγεια, δεν ειναι κατάλληλο το έδαφος), όχι μόνο έχει νυχτερινη συγκοινωνία που να εξυπηρετεί σχεδόν για όλες τις περιοχές και τα προάστια, όχι μόνο ξέρεις με ακρίβεια λεπτού πότε περνάει το τραμ ή το λεωφορέιο από τη στάση σου και δεν καθυστερεί ποτε, όχι μόνο στο ίντερνετ βρισκεις έυκολα τα πάντα στο σαιτ του αντίστοιχου ΟΑΣΑ, αλλά και μπορείς να στειλεις μήνυμα με το κινητό σου σε ποια σταση είσαι και που θέλεις να πας και σε πόσην ώρα και σου στέλνει όλες τις δυνατές διαδρομές (αν πας με τα πόδια στο γράφει και αυτο :-)) )Και αυτό όχι με χρέωση 1,50 ευρώ το sms αλλά με χρέωση απλού μηνύματος!! Και αν θέλεις να πας απο τις 10 το βράδυ μέχρι τις 5 το πρωι στο αεροδρόμιο, επειδή δεν υπάρχει πολύς κόσμος ώστε να βάλουν νυχτερινή γραμμή, παίρνεις τηλέφωνο και έρχεται ταξί και με χρέωση απλού αστικού εισιτηρίου σε πάει από το σπίτι σου στο αεροδρόμιο. Και έχετε υπόψη σας ότι τα ταξί στη Γερμανία δεν κάνουν όσο στην Ελλάδα, έιναι πολύ πιο ακριβα και τα παίρνεις μόνο αν υπάρχει ανάγκη.

Σήμερα μας είχε βγάλει έξω μια ελληνίδα που είχε γενέθλια και όταν θέλαμε να φύγουμε, στείλαμε μήνυμα, είπαμε σε 20 λεπτά τι έχει από την τάδε σταση προς την τάδε, και έτσι φύγαμε ακριβώς ώστε να προλάβουμε το τραμ το 13 και μετά την ανταπόκριση του 11. Ούτε να περιμένουμε άσκοπα στη στάση μια αιωνιότητα ούτε τίποτα.

Και όλα αυτά στο "κωλοχώρι" τη Δρέσδη, τη μόλις 13η σε μέγεθος πόλη (500.000 κάτοικοι), και πρώην ανατολική Γερμανία (αν και το πρωην ανατολική στον τομέα συγκοινωνίες, δε λέει τιποτα). Πείτε μου τι απο όλα αυτά έχει η φανταστική και πολυαγαπημένη μας Αθήνα. Αν και είναι άδικο να συγκρίνω την πρωτεύουσα μας με μια απλά επαρχιακή γερμανική πόλη. Συγγνώμη. Ας τη συγκρίνουμε λοιπόν με την Πάτρα, που είναι η 3η πόλη της Ελλάδας και περίπου στους ίδιους κατοίκους με τη Δρέσδη, συμπεριλαμβανομένων και των μη εγγεγραμμένων κατοικων, των φοιτητών κλπ. Για πείτε μου; Καμια επαφη ε;

Κι εγώ που νόμιζα ότι τα έχω δει όλα σ'αυτή τη χώρα... Η Γερμανία δε σταματά να σε εκπλήσσει, ακόμα κι όταν νομίζεις ότι την έχεις συνηθίσει, που λέει κι ένας φίλος μου.

Τα εθνικά μας πατσαβούρια

Σήμερα θα γκρινιάξω λίγο. Για τους λατινικούς χαρακτήρες και τα greeklish. Και όχι, δεν ισχυρίζομαι να καταργήσουμε τα ωραία μας ελληνικά γραμματάκια που στο κάτω κάτω προυπήρχαν των λατινικών, αλλά να τα συσχετίσουμε κάπως με τα λατινικά. Όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν προβλήματα μεταγραφής των ελληνικών λέξεων με λατινικούς χαρακτήρες. Και στον τρόπο που γράφουμε τα ελληνικά μας ονοματεπώνυμα, αλλά κυρίως στο ιντερνετ και γενικότερα σε ότι έχει να κάνει με υπολογιστές. Πώς γράφω σε ξενόγλωσσες βικιπαιδειες τα ελληνικά ονόματα; Πώς ψάχνω να κατεβάσω τραγούδια; Με όλες τις πιθανές ονομασίες. Και στη βικιπαίδεια κάνω ενα σωρό redirections. Μα γιατί να κάνουμε δύσκολη τη ζωή μας; Και πώς είναι σωστά τα greeklish; Οι κινέζοι έχουν φτιάξει σύστημα μεταγραφής της γλώσσας τους (φωνητικό) από το 1950, (αν και όχι τόσο πετυχημένο, η αλήθεια να λέγεται) και σκεφτείτε ότι είχαν και λιγότερες επαφές με τις άλλες χώρες λόγω κομμουνισμου. Εμείς αφήνουμε απλά τα greeklish να αναπτυχθούν και να καθιερωθεί καποια μορφή με τον καιρό. Αυτό οφείλεται κυρίως στην κακή σχέση που έχουν οι φιλόλογοι και οι αρμόδιοι σε θέματα γλώσσας με την τεχνολογία. Δεν έχουν χρησιμοποιήσει σχεδόν ποτέ greeklish. Και δεν εννοώ τους καθηγητές στα σχολεία αλλά τους ακαδημαικούς, αυτούς που μπορούν να πάρουν αποφάσεις. Και που φυσικά είναι όλοι 100 χρονών. Από τους κομπιουτεράκηδες πάλι δε μπορούμε να το απαιτήσουμε γιατί δεν είναι αυτοί αρμόδιοι για τη γλώσσα. Αλλά αποφασίστε. Δεν είναι τόσο πολύπλοκο. Πώς θα γράφουμε το "ου"; oy, ou, ή u; Τους ορθογραφικους κανόνες του κρατάμε; Σε ποιό βαθμό; Με τα 5 "ι" , τα 2 "ο" και τα 2 "ε" της γλώσσας μας τι γίνεται; Και πως αποδίδουμε τα γράμματα; Εντάξει το δ γίνεται d, αλλά το θ η το ξ τι γίνεται; 8 και 3; Ή th και x; Τις συντομογραφίες τις μεταφράζουμε; Δηλαδή το Εθνικό Μετσόβειο Πολύτεχνείο (ΕΜΠ) είναι σωστό να το λέμε NTUA; Σε όλες τις άλλες γλώσσες τα αφήνουν όπως είναι, δεν τα μεταφράζουν.

Γενικότερα εχουμε μεγάλη ιδέα για τη γλώσσα μας. Εντάξει, ναι, είναι πανάρχαια, αλλά τώρα δεν τα μιλάνε παρά μόνο 11 εκατομμύρια άνθρωποι. Και όταν κάθομαι στο τρένο και διαβάζω κάτι με κοιτάει ο δίπλα και μου λεει "τι αστεία γραμματάκια είναι αυτά! Είναι σαν αυτά που χρησιμοποιούσαμε στη φυσική στο σχολέιο." Και φυσικά όπου χρειάζεται να δείξω την ταυτότητα μου, υπάρχει πάντα ένα ψιλοπρόβλημα. Δεν έχω την απαίτηση να τη δεχτούν, ένα χειρόγραφο χαρτί είναι που για κάποιον που δεν ξέρει ελληνικά μπορεί να γράφει οτιδήποτε άλλο επάνω εκτός από τα στοιχεία μου. Έχω την παλιά βλέπετε και δε θέλω να την αλλάξω αλλά μάλλον θα αναγκαστώ. Βέβαια και οι νέες ταυτότητες χάλια είναι. Χειρόγραφες και πάλι, χωρίς καμία ιριδίζουσα λωρίδα, υδατογραφήματα και τα συναφή, ένα απλό πλαστικοποιημένο χαρτί. Οι ταυτότητες όλως των άλλων παιδιών από τις υπόλοιπες χώρες είναι πολύ καλύτερες. Μικρές σαν πιστωτικές κάρτες και με μπόλικα υδατογραφήματα.

Οταν πηγαίναμε στην Πράγα με έναν έλληνα φίλο μου, εγώ είχα καινουριο διαβατήριο ενώ αυτός είχε έρθει με την ταυτότητα του (καινουρια μεν) και είχε κουβαλήσει μαζί και το παλιό διαβατήριο. Στον έλεγχο που μας έκαναν στο τρένο, εγώ έδειξα το διαβατήριο μου, το καινούριο (που γενικότερα είναι πολύ καλόφτιαγμένο, να λέμε την αλήθεια) και ο φίλος μου έδειξε την ταυτότητα του. Οταν πηγαίναμε η συνοριοφύλακας του είπε ότι δε μπορεί να το δεχτεί γιατί είναι κακής ποιότητας (!) και του ζήτησε διαβατήριο. Ο φίλος μου έδειξε το παλίο του διαβατήριο και αυτή προφανώς δεν ήξερε ότι τα παλιά διαβατήρια έχουν λήξει, αν και θα έπρεπε να το ξέρει, και τελικά το δέχτηκε. Όταν γυρίζαμε ο φύλακας δε δέχτηκε το παλίο του διαβατήριο αλλά δέχτηκε την καινούρια ταυτότητα. Συμπέρασμα; Οτι να ναι και ότι γουστάρουν. Αλλά είναι κρίμα να σε κρατήσουν και να σε τραβολογάνε έτσι τσάμπα για εξακρίβωση στοιχειων σε καμία άσχετη χώρα, επειδή τα εθνικά μας έγγραφα είναι πατσαβούρια.

Ομοίως ισχύει για το φοιτητικό πάσο. Αυτό κι αν είναι το πατσαβούρι του αιώνα. Αλλά εδώ μπαίνουμε σε άλλα χωράφια παρατάξεων και τατοιάυτα που δε θέλουν να γίνει πιο σοβαρό γαι να νοθεύουν τις εκλογές και να κατεβάζουν άσχετο κόσμο να ψηφίζει..

Μπανανία είμαστε ρε. Και μη μου λέτε ότι πήγα στο εξωτερικό και μεγαλοπιάστηκα και άλλαξαν τα μυαλά μου. Απλως δεν καταλαβαίνω γιατι τα προβλήματα που στο εξωτερικό τα έχουν λύσει προ πολλού, εμείς προσπαθούμε να τα ξανα-λύσουμε, χωρίς να βλέπουμε τι έχει κάνει ο άλλος. Είναι σαν να κάνουμε έρευνα χωρίς να μελετάμε ήδη την υπάρχουσα βιβλιογραφία για να σας το πω και επιστημονικα. Η αλλιώς σαν να προσπαθούμε να ξανα-εφεύρουμε τον τροχο. Αυτο δεν ισχύει μόνο για τα εθνικά μας έγγραφα αλλά και για τις υποδομές, τις συγκοινωνίες, την προστασία του περιβάλλοντος, για όλα. Αυτά. Τέλος.

χάζεμα...

Σήμερα πήγα στο ΙΚΕΑ για κάτι ψώνια και μετά πήγα σε ένα μεγάλο σουπερμάρκετ για χάζεμα. Μου αρέσει να χαζεύω σε μεγάλα σουπερμάρκετ και να μη αγοράζω τελικά παρά ελάχιστα πράγματα. Σήμερα όμως είχα και τη φωτογραφική μου μηχανή και έβγαζα και φωτογραφίες με όλα τα ηλίθια γερμανικά προιόντα που σας λέω πάντα για να τα δείξω κυρίως στη μαμά μου, να μη γκρινιάζει ότι δήθεν δεν τρώω και θα πάω απο ασιτία. Τις έβγαζα ψιλοβιαστικά γιατι εκτός του ότι με κοιτούσαν περίεργα οι πελάτες, φοβόμουν μήπως μου πουν και τίποτε από το μαγαζί, πράγμα που έγινε τελικά, με κυνηγήσανε! Αλλά είχα ήδη βγάλει τα πιο σημαντικά. Ορίστε λοιπόν! http://www.flickr.com/photos/kopelitsa-dresden

Υ.Γ. Αφήστε, μετά στο γυρισμό δεν είχε άλλο τραμ και χάθηκα, είμαι και "ταχυδρομικό περιστέρι" παναθεμα με, ουδεμία αίσθηση προσανατολισμού, κατα που πέφτει ο δρόμος μου, τίποτα, και πήγα σε κάτι προάστεια της Δρέσδης χαμένα και έκανα πόσην ώρα να γυρίσω σπίτι. Ωραία ήτανε εκεί όμως, θα ξαναπάω καμια μέρα επίτηδες. Εκτός άμα ξαναχαθώ και πάω ούτως η άλλως.

Greek products in Germany (μουχαχαχαχαχαχαχα)

Τώρα που έχουν σχετικά αποκατασταθεί τα τεχνικά μου προβλήματα θα αρχίσω να ανεβάζω τις φωτογραφίες που είχα βγάλει. Αρχίζουμε εδω με αυτό που λέει ο τίτλος: Ελληνικά προϊόντα

Φέτα (τι Π.Ο.Π. μου λέτε εσείς και λοιπά παραμύθια, η φέτα φτιάχνεται και με γάλα αγελάδας άμα λάχει)




Ελληνική σαλάτα (λέμε τώρα)


Γυροσαλάτα (???)


Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος: Γύρος μπέργκερ! Αυτά είναι!



(περισσότερα για αυτό το θέμα δες και εδώ)

Τσουρίκ ιν Ντρεσντεν

Και μετα από χρόνια και καιρούς και αφού έκανα το γύρο του κόσμου είπα κι εγω να ξαναγυρίσω στη Δρέσδη. Εν συντομία να σας πω ότι μετα από το Μόναχο πήγα στο Βερολίνο, για το οποίο να πω μόνο ότι αισθητικά δεν είναι τόσο ωραία πόλη όπως τα Παρίσια και τα Λονδίνα και σίγουρα δεν είναι η κατάλληλη πόλη να επισκεφτούν οι γιαγιαδες και οι θειάδες που πήραν σύνταξη και δεν ξέρουν τι να κανουν το χρονο που τους περισσευει και το ρίχνουν στα ταξίδια. Το Βερολίνο είναι τελείο, αρκει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Και γι'αυτο μπορεί να μην είναι η γουαου "τουριστική" πόλη, αλλα εμένα θα μ'αρεσε να ζω εκει. Εχει δικό της, τελείως δικο της στυλ. Ενδιάμεσα πήγα και μιση μέρα στο Πότσνταμ που είχα κάνει πέρσι καλοκαιρινά μαθήματα. Αχ,ωράιο το Πότσνταμ! Φτάνει τώρα. Δε λέω άλλα, εχουν περάσει και τόσες μέρες που έφυγα.

Μετα το Βερολίνο πήγα στην Αθήνα. Τι να πω για την Αθήνα; Την ξέρετε πως είναι. Το μόνο που αλλάζει όταν γυρίζεις πίσω είναι η οπτική σου γωνία. Οσο περισσότερα βλέπεις, τοσο καλυτερα μπορείς μετα να εκτιμήσεις. Και τα καλα, και τα κακα. Και τετοια εποχή είναι ωραια στην Αθήνα για βόλτες, δεν κάνει τρελή ζέστη ακόμα, δεν έχουν βγει και οι κατσαρίδες, τελεια. Βεβαια υπάρχουν και μερικά πράγματα που σου σπάνε τα νέυρα και πλέον τα βρίσκεις ανυπόφορα. Που δεν ξέρεις πότε περνάει το λεωφορείο γιατί η στάση δεν έχει πλάνο (τι λέω τώρα, πλάνο δεν έχουν καλα καλά ούτε οι οδηγοί, όποτε τους κατέβει περνάνε και είσαι αναγκασμένος να περιμένεις μια αιωνιότητα και μια μέρα στη στάση. Που όλα είναι βρώμικα και γκρίζα, αν και αυτό το βλέπεις μόνο τις πρώτες μέρες, αν έχεις μόλις έρθει από τη Γερμανία, μετά παθαίνεις ανοσία. Στη Δρέσδη το ποσοστο πρασίνου είναι 63%. Στην Αθήνα; Μόλις 2,9!!

Στην Ελλάδα έκατσα καμια βδομάδα και στο ενδιάμεσο πήγα και στους γονείς μου στην Καλαμάτα. Ηθελα να κάνω μπάνιο στη θέλασσα αλλά όσο ήμουν στην Καλαμάτα έβρεχε. Θα περάσει το καλοκαίρι εδω σην ξενιτια και μπάνιο δε θα έχω κάνει ακόμη. Και θα με τρέχουν εδω τα παιδια στα ποτάμια και στις λίμνες. Μπλιάξ.

Και απο χτες τσουρίκ ιν Ντρεσντεν. Οπου κάνει φοβερή και αποπνικτική ζέστη. Τρεις βδομάδες λέιπω από δω και έχουν συντελεστει τρομακτικές αλλαγές. Το Gutzkow η πολυαγαπημένη μας εστία έχει σκαλωσιές παντού γιατί κάνουν έργα στην προσοψη. Αμαν αυτοι οι Γερμανοί, τακτικοί ακόμα και στον τρόπο που βάζουν τις σκαλωσιές! Ευτυχώς ακόμα δεν έχουν φτάσει και στο παραθυρό μου, γιατι μετά θα βλέπω μόνο σίδερα. Αλλαξαν και τα δρομολόγια των τραμ, και τώρα περνάνε πιο πολλά από τη στάση μου, αλλαξαν και οι συσχετισμοι δυνάμεων στην παρέα, εδω, η Ντάνα η ρουμανα, η ψυχή της παρέας, δεν κάνει πια παρέα με όλους τους αλλους και δεν ξέρω τι έχει γίνει, και όποιον ρωτάω μου λέει απλά "η Ντανα δεν κάνει παρέα μαζι μας". Κουτσομπολέψτε ρε παιδι μου λιγάκι εσεις οι βορειοευρωπάιοι, δεν θα πάθετε τίποτα! Λίγο κουτσομπολιο στα πλαίσια του υγειους κοινωνικού σχολιασμου δεν κάνει κακό!

Και φυσικά έχω δουλειές με φούντες. Πρέπει να κάτσω να διαβάσω λιγάκι, γιατι είπαμε, 3 μαθήματα έχω μόνο, αλλά κάποια στιγμη πρέπει να τα διαβάσω κι αυτά, να φτιάξω το ποδηλατο μου που το είχα 3 εβδομάδες ακίνητο και ξεφούσκωσαν τα λάστιχα του, να πάω κανα σουπερμάρκετ, να γραφτώ στο γραφείο εξετάσεων (κάθε μάθημα που θέλω να δώσω στην εξεταστική πρέπει να το δηλώσω ξεχωριστα) και ίσως ψάξω και για άλλο σπίτι. Γιατί ωράιο το δωμάτιο μου και μεγάλο κλπ αλλά χάλια το Gutzkow. Ξενέρωτο και δε γνωρίζεις κανέναν.

Πράχα - Μούνχεν

Το έχω παρατήσει εντελώς το blog μου. Και ο λόγος είναι ότι απλά δεν προλάβαίνω! Γυρίσαμε από την Πράγα, συνολικά 3 μέρες καθήσαμε, ωραία ήτανε αν και υπερβολικά τουριστικά για τα γούστα μου. Η γέφυρα του Καρόλου πνιγμένη στους τουρίστες, γιαπωνέζους, αμερικάνους και γερμανούς κυρίως. Οι γιαπωνέζοι είναι νομίζω η χειρότερη ράτσα τουριστών, είναι όλοι παππουδογιαγιάδες, φοράνε εντελώς ότι να ναι, έχουνε και τις ομπρέλες για να μην τους χτυπάει ο ήλιος, πάνε όλοι μαζί σε γκρούπ σαν τα πρόβατα και φωτογραφίζουν τα πάντα. Η Πράγα γενικά όμορφη είναι, εγώ προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα (μεταξύ μας η Δρέσδη που είναι σε παρόμοιο στυλ είναι πιο όμορφη) και όταν προσπαθήσαμε να πάμε λίγο πιο πέρα από τα τουριστικά μέρη γιατί τότε βλέπεις στα αλήθεια πως είναι η πόλη και πως ζει ο κόσμος τότε ήταν όλα τόσο χάλια, τόσο βρώμικα και τριτοκοσμικά. Το αντίστοιχο hauptbahnhof (δηλαδή κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός) της Πράγας, το περιβόητο hlavni nadrazi ήταν τόσο χάλια, μπροστά του ο Σταθμός Λαρίσης ή ακόμα χειρότερα ο Σταθμός Πελοποννήσου άστραφτε από καθαριότητα! Οι Τσέχοι είναι γενικά χύμα τύποι, δεν πολυσκοτίζονται όπως δηλαδή και οι Έλληνες. Οι Τσέχες έχουν τη φήμη ότι είναι ωραίες γυναίκες και όντως δηλαδή, κλασικές ξανθιές με γαλανά μάτια και γενικά πολύ φροντισμένες, ίσως και κάποιες φορές υπερβολικά φροντισμένες. Αλλά για όποιον δε γουστάρει αυτό το μοντέλο τύπου μπάρμπι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δηλαδη η γκομενάρες ή μελαχρινές, χοντρές. Τα τσέχικα έχουν πολύ γέλιο ως γλώσσα, μοιάζουν με τα πολωνικά όταν τα βλέπεις γραμμένα αλλά η προφορά τους είναι πολύ αστεία, με νι και λι και παχύ ζ.

Τώρα είμαι στο Μόναχο, έχουμε έρθει για 4 μέρες και μένουμε σε μια ελληνίδα που κάνει μεταπτυχιακό εδω. Το Μόναχο προς στιγμήν δε με έχει ενθουσιάσει και δεδομένου ότι πήγα από τη "χειρότερη" περιοχή της γερμανίας (Δρέσδη) στην "καλύτερη" (Μόναχο) και περίμενα να δω καμία μεγάλη διαφορά και με βάση όλα αυτά που ειχα ακούσει...τίποτα. Τα μέσα συγκοινωνίας της Δρέσδης είναι αστραφτερά και ολοκαίνουργια και εδω είναι πανάρχαια και βρωμάνε και εντάξει εδώ έχει πιο πολλά μαγαζιά γιατί είναι πιο μεγάλη πόλη. Γενικά η βασική διαφορά είναι η αγοραστική δύναμη των ανθρώπων, δηλαδή στη Δρέσδη αγοράζουν με πιστωτική κάρτα ακόμα και στο σουπερμάρκετ ενω εδώ οι άνθρωποι έχουν πολλά λεφτά και το δείχνουν, κάνουν show off. Ακριβά ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα κλπ. Το σπίτι που μένουμε εδω είναι τέλειο. Είναι ένα 4er WG (δηλαδή συγκατοίκηση για 4 άτομα) μένει αυτή η ελληνίδα η τοπογράφος, ένας τζαζ κιθαρίστας, ένας φυσικός και μια που σπουδάζει παιδαγωγική της τέχνης (!). Είναι πολύ χύμα, στο δωμάτιο της ελληνίδας έχουν ζωγραφίσει σε όλο τον τοίχο το μικρό πρίγκηπα και γενικά είναι πολύ ωραία. Παμε τώρα να κάνουμε βόλτα στην πόλη.

Πράγα

Αύριο πάμε Πράγα! Γιούπιιιι!!! Μεγάλη παρέα 10-15 ατομα (αυτό δεν είναι πάντα καλό) και θα γυρίσουμε αύριο ή μεθαύριο. 2 ώρες με το τρένο είναι από εδω. Τώρα πάω να κανονίσω τα hostel.

Ξημέρωσε..

Κάθομαι τόσες πολλές ώρες στον υπολογιστη, τώρα που δουλέυει, για να κάνω όλα αυτα τα αυτονόητα πράγματα όπως να τσεκάρω τα μειλ μου, να μάθω κανένα νέο (δεν έχω ούτε τηλεόραση, ούτε ραδιόφωνο) να χαζέψω κλπ. Ραδιοφωνο ελληνικό δεν ακούω όλη την ώρα γιατι μου ανεβαίνει το traffic και είπαμε, έχω μόνο 3 Giga την εβδομάδα, και πάνω και κάτω, σύνολο. Πέρασε λοιπόν η ώρα και ξημέρωσε! Καλά, εδω ξημερώνει και νωρίς. Αυριο το πρωι έρχεται ένας φίλος μου να με επισκεφτει και θα πάω στις 7 να τον πάρω από το hauptbahnhof (δηλάδη τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης) Το αύριο το πρωι σημαίνει εν προκειμένω σε μιαμιση ώρα οπότε δεν έχει νόημα να κοιμηθώ τώρα, θα κοιμηθώ μετά με την άνεση μου. (Αυτα τα γράφω για τη μαμα μου, για να μη φωνάζει) Είναι πολύ μελαγχολικά τώρα έξω. Ο ουρανός είναι γκρίζος γιατί απο χτες το απόγευμα έριχνε χαλάζι και καρεκλοπόδαρα όλη νύχτα και τα τετράγωνα γκρίζα κτήρια φαίνονται πολύ μελαγχολικά. Αυτή η πόλη γίνεται τόσο μελαγχολική ώρες ώρες...

40 μέρες περίπου είμαι εδώ και έχει βρέξει πολύ μόνο 2 φορές. Ο Ελβας έχει τραβηχτεί προς τα μέσα και στην όχθη υπάρχει μια φαρδια πράσινη ζώνη που έχει φυτρώσει γρασίδι και κάθεται ο κόσμος για πικνικ, και μια καφέ ζώνη που όλο και μεγαλώνει επειδή τα νερά του ποταμού υποχωρούν. Είναι πολύ ωραία εκει. Στην απέναντι όχθη βλέπεις το ιστορικο κέντρο της πόλης, το οποίο ισοπεδώθηκε το 1945 μετα απο 3 βομβαρδισμούς των συμμάχων και ξαναχτίστηκε ακριβώς όπως ήταν. H Frauenkirche η εκκλησία ειχε γκρεμιστει τελείως, είχε μείνει μόνο μια κολώνα της όρθια και στα χρόνια της DDR έμεινε έτσι ως Mahnmal, δηλαδή ως αρνητικό μνημείο, μνημείο για να θυμίζει κάτι κακό που συνέβη. Εχουν μπόλικα τέτοια στη Γερμανία, για τους Ναζι, για το ολοκάυτωμα κλπ Ε, λογικό, με τέτοια σύγχρονη ιστορία που έχουν. Η Frauenkirche αρχισε να χτίζεται ξανά από την αρχή το 1994 μετά την επανένωση των Γερμανιών δηλαδη, με χρήματα από χορηγίες και δωρεές και τελείωσε το 2005. Ως εκκλησία δε λέει τίποτα, αφού είναι και τόσο καινούρια δηλαδή, απλώς έχουν ενσωματώσει στο νέο κτίσμα την κολώνα που έμεινε απο τους βομβαρδισμούς και στη μια άκρη οι πέτρες είναι πιο σκούρες χρωματικά, σχεδόν μαύρες από τα χρόνια. Η Δρέσδη έχει αρχίσει να γίνεται τουριστική πόλη λόγω του ιστορικού της κέντρου αν και προς το παρός έρχονται κυρίως γερμανοί (δυτικοί). Δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα τόσο πολύ όσο της αξίζει. Είναι και το σοσιαλιστικό παρελθόν βλέπεις και μέχρι να σουλουπώσεις την πόλη και να ανακαινίσεις τα παλιά κτήρια θέλει πολλά χρόνια. Μετά την ισοπέδωση της πόλης το '45 ήρθε ο σοσιαλισμός και χρειάζονταν γρήγορα σπίτια αφού δεν είχε μείνει τίποτα. Γι'αυτό έχουν προκύψει αυτά τα τετράγωνα γκρίζα αίσχη που είναι όλα ίδια. Που θα πάει, δε θα ανακαινιστούν; Και τότε θα είναι όλα πολύ πιο ωράια. Τώρα ένα σωρό κτήρια είναι άδεια, είτε λόγω έργων ειτε εγκαταλελειμμένα. Και μη φανταστείτε ότι είναι όπως οι δικές μας πολυκατοικίες. Δεν έχουν μπαλκόνια, μόνο ίδια ομοιόμορφα παράθυρα και είναι πολύ ψηλά, μέχρι και 15-20 ορόφους. Δεν είναι όπως τα δικά μας που είναι κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο, μόνο φυτρώνουν το καθένα μόνο του, στο άσχετο. Είπαμε όλα είναι τόσο αραιά σ'αυτή την πόλη...
Οι εστίες που είναι σε τέτοια κτήρια έχουν κάτω και γήπεδα, χώρους για γκρίλ (ή μπαρμπεκιου αν προτιμάτε τις αμερικανιές, εδω πάντως γκριλ το λένε), πάρκινγκ (και για ποδήλατα εννοείται) και ένα φοιτητικό κλάμπ. Ορισμένες έχουν και δωρεάν γυμναστήρια, στη wundt έχει δωρεάν συνεργείο ποδηλάτων, ότι να ναι τελος πάντων.

Αντε, πέρασε η ώρα, πάω να φάω κάτι γιατι πείνασα...

κομπιουτερίστικα (Μερος 3)

Αχτουνγκ Αχτουνγκ! Αν βαριέστε να διαβάζετε ότι έχει σχέση με τους υπολογιστές και τα προβλήματα τους, τότε μη διαβάστε παρακάτω. Θα βαρεθείτε.

Δεν ξέρω, ο θεός των ηλεκτρονικών με έχει μάλλον καταραστεί. Τα προβλήματα του υπολογιστή μου είναι κάτι σαν τη Λερναία Ύδρα, για κάθε ένα που λύνω προκύπτουν δυο νέα. Και σ'αυτά προστέθηκε τώρα και η φωτογραφική μηχανή μου που δεν ανοίγει καν παρόλο που έχει μπαταρία. Αλλα αφήστε την αυτή. Το σημαντικό είναι ο υπολογιστής, γιατι αλλιώς είμαι τελείως αποκομμένη απο όλα. Εβαλα το knoppix, το οποίο τρέχει μόνο με nopcmcia, δηλαδή αλλιώς στη φάση που αναγνωρίζει το hardware και ψάχνει για pcmcia κολλάει εντελώς. Δεν ξέρω αν αυτό έχει να κάνει με τον υπολογιστή μου ή με το knoppix, ποιός φταίει δηλαδή. Και στο knoppix δε μπορούσα με τίποτα να κανω configure στο ιντερνετ. Εδώ έχω LAN όπως έχουμε πει, έβαζα την IP και όλα τα σχετικά εκεί που υποτίθεται ότι κάνεις configure και μου έλεγε μετά ότι ο LISa daemon δεν είναι ενεργοποιημένος. Ολα αυτά τα συμπεράσματα τα έβγαλα μονη μου και χωρίς της ασορτί βοήθεια και ψάξιμο στο ιντερνετ γιατι ήταν και Σαββατοκύριακο και δεν είχα πρόσβαση σε υπολογιστή, οπότε μπορεί να λέω και βλακείες γιατί είμαι και άσχετη απο linux. Προσπάθησα σήμερα να ψάξω στο ίντερνετ πως θα το κάνω και δοκίμασα κάποιες λύσεις αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά αφού δε μπορούσα να βάλω ιντερνετ και δεδομένου ότι χρειάζομαι μια πιο μόνιμη λύση από το live CD ξαναπέρασα απο πάνω τα windows, δούλεψε καμια μέρα, μετά πάλι τα ίδια, μετά τα ξαναπέρασα και τώρα λειτουργεί, δεν ξέρω για πόσο ακόμα όμως.

Να εξηγήσω ακριβώς τα συμπτώματα του υπολογιστή μου, γιατι μου τη δίνουν αυτοί που λένε σκέτο δε λειτουργεί και περιμένουν εσύ να καταλάβεις. Λοιπόν, κάποιες φορες όταν το ανοίγω, μπάινει στο Bios, πάει να φορτωσει τα windows και βγάζει αυτο το μήνυμα "Λυπούμαστε αλλά τα windows δεν ξεκίνησαν κανονικά" κλπ. και αποκάτω έχει τις επιλογές ασφαλής λειτουργία, τελευταίες γνωστές ρυθμίσεις και κανονική εκκίνηση, απο τις οποίες καμία δεν οδηγεί κάπου. Ολες αργά ή γρήγορα οδηγούν σε μια παραλλαγή της μπλέ οθόνης του θανάτου (βλέπε και φρικηπαίδεια) με αλαμπουρνέζικα γράμματα και μετά κάνει restart απο μόνος του. Κατα καιρούς παλαιότερα έκανε και κάτι περίεργους ήχους εσωτερικά και αρχισά να σκεφτομαι μήπως φταίει κάτι στο hardware γι'αυτο και έκανα όλη την παραπάνω διαδικασία. Ο υπολογιστής έχει εγγύηση ακόμα οπότε υποθέτω ότι δεν πρέπει να τον πειράξω ή να βάλω κάποιον να τον πειράξει και δεδομένου ότι πρώτον είναι multirama και δεύτερον δεν είναι δικός μου αλλά του μπαμπά μου. Δε μπορώ όμως να σκεφτώ καμια καλή λύση (και μόνιμότερη από το να ξαναπερνάω τα windows ή από το live cd). Οταν έρθω στην Ελλάδα θα τον πάω να τον κοιτάξουν. Το τηλέφωνο που είναι υποτίθεται για τηλεφωνική υποστήρηξη το έπαιρνα σήμερα όλη μέρα και δεν το σηκωναν. Κλασικα πράγματα. Βρήκα και ένα άλλο που θα το δοκιμάσω απο αυριο.



(Η φωτογραφία είναι εννοείται με το κινητό, τουλάχιστον αυτό δουλεύει ακόμη. Προσέξτε τη γκριμάτσα!)

greeklish again...

Allo ena post se greeklish apo to PC-Pool (kentro upologistwn) auth th fora, giati o panarxaios upologisths tou Adam den paleuotane. To mono ellhniko pou mporw na grapsw einai "µ"! Mono auto to gramma uparxei kai kala gia ta ma8hmatika. To ena apo ta duo Alt leei epanw Alt Gr kai me auto to grafeis. To germaniko plhktrologio einai ki auto elafra diaforetiko to "z" einai sth 8esh tou "y" kai antistrofa, uparxoun ta extra ß, ü, ö kai ä apo mona tous se plhktra kai oxi sundiasmous plhktrwn kai ta shmeia sti3hs einai alla entelws ant'allwn. To sugkekrimeno plhkrtologio de einai kai metafrasmeno! Dhladh to Delete grafei epanw Entf (entfernen na upo8esw??) to Ctrl ena akatalabistiko Strg klp.

Telos pantwn. Kati 8a kanw me to laptop mou, 8a dokimasw prwta na balw linux gia na dw an uparxei problhma sto hardware. (thanxxx to plagal!) To knoppix 8a to parw apo ton administrator ths estias mou pou einai hlektrologos 6o e3amhno kai linuxas. Einai apo tous elaxistous normal hlektrologous (an8rwpous dhladh) alla einai apisteuth snobaria. Telos pantwn. Linux den ebala toson kairo sthn Ellada 8a balw twra sthn 3enitia. Giati logika an doulepsei, e 8a me faei kai ligo h periergeia, na peiramatistw ligaki, na dw pws einai klp.

Kata t'alla kala eimai, xtes to bradu eixa paei sth roumanikh bradia, kala htane, kalutera kai apo thn polwnikh kai apo thn italikh. Tou roumanous den tous sumpa8w idiaitera alla phga epeidh kanw polu parea me mia roumana, h opoia den einai ka8olou tupikh roumana, ntunetai normal, milaei kala germanika, exei ta3idepsei arketa klp. Opws egw antistoixa den eimai ka8olou tupikh ellhnida. Den exw 3an8es antabgies sto malli, den poluxoreuw tsifteteli, exw polu aspro derma... Optika mono auta giati kata t'alla kai dunata milaw (kuriws sto kinhto kai me koitane oloi) kai me tous allous ellhnes sumperiferomai arketa "ellhnika". Otan eisai sto e3wteriko noiw8eis pio entona thn anagkh na kaneis kati xarakthristiko ellhniko, den 3erw giati px. katebasa prin kati meres xatzhgiannh kai to tragoudi tou sarbel ths eurovision (oxi den eimai arrwsth), mageirepsa prin kati meres kotopoulo me patates sto fourno (nai mama, ta katafera, den htan kai toso duskolo). Kala, polu gelio me to kotopoulo. Egw den exw fourno sto dwmatio mou kai phga sthn koinh kouzina pou exoun autoi pou menoun me sugkatoikous. O Adam, o Polwnos kai o monos normal an8rwpos pou exw gnwrisei sthn estia mou, me rwtouse oti asxeto mporeite na fantasteite. "Na mh baloume kai ntomata sth mesh tou tapsiou?", "Tis patates de 8a tis brasoume prwta, etsi 8a tis baloume sto fourno??" Nai , kale mou, me ladaki (elaiolado, akribo men alla tetoies upoxwrhseis den kanw), me lemonaki kai riganitsa. Ton ebala na brei riganh kai mou efere kati ahdies meigmata alla telos pantwn, teleio egine to kotopoulo, na glufeis kai ta daxtula sou. Kai autou tou arese an kai elege oti einai teleiws diaforetikh geush klp. (Nai, thn eidame kai thn polwnikh kouzina, aisxos, ola brasta ta kanoun)

Auta pros to paron. 8elw na anebasw fwtografies, twra pou exw pleon polu xrono afou teleiwsa me ta germanika, (edwsa to kleines proxtes, epitelous) alla xwris upologisth anagkastika 8a perimenete. Kai twra pou eimai edw sto pc-pool den exw usb kalwdio na perasw kamia. Autes tis fwtografies pou ebala sta prohgoumena post tis exw bgalei me to kinhto, gi'auto kai den einai polu kales.

Ta neura mou!

Den exw upologisth pali... O upologisths mou den anoigei. Gi' auto grafw kai greeklish, eimai sto panarxaio pc enos allou paidiou(128MB RAM!!!) . Den 3erw ti tou ftaiei. Alla de mporei na fortwsei windows. Kata kairous kanei kai kati periergous 8orubous kai exw arxisei na pisteuw oti to problhma tou einai kati sto hardware. Kai de mporw kai na ton anoi3w, epeidh einai laptop. Den 3erw ti na kanw re gamwto. Otan to eixe 3anapa8ei nomiza oti tou eftaige ios kai gi'auto eixa kanei format. Twra den 3anakanw format omws! (De lunei kai to problhma allwste) To xeirotero einai oti den exw messenger. Kai auto einai to xeirotero giati oti kanonizoume to kanonizoume mesw msn, ta mhnumata sto kinhto einai polu akriba, 20 lepta meta3u germanikwn kinhtwn kai osoi den exoun agorasei germaniko kai exoun to e8niko tous tote paei 40 lepta! Telos pantwn. 8a dw ti 8a kanw. Kamia idea???

Γκριχισερ ζαλάτ (Griechischer Salat)

Τι είναι η Ελλάδα για τους ξένους; Ο Παρθενώνας,μια ιδέα από Κρήτη, λίγος Πλάτωνας, μια κουταλιά τζατζίκι, κομματάκια φετα απο πάνω κι έτοιμη η ελληνική σαλάτα. Πραγματική σαλάτα στο γερμανικό μυαλό. Κατα τ'αλλα είμαστε κάτι σαν προέκταση της Βαλκανικής χερσονήσου, σαν να λέμε Ρουμανία, Βουλγαρία, Αλβανία κλπ. Συζητούσα με ένα Γερμανό, ο οποίος σπούδαζε ιστορία και είχε πάρει κατεύθυνση πολιτική (!) και είχε πολλή καλή γνώση της ελληνικής πραγματικότητας και της ιστορίας όχι μόνο της αρχαίας αλλά και της σύγχρονης (εμφύλιοι, χούντες, εξορίες κλπ) και μου έλεγε ότι νότια Ευρώπη θεωρείται η Ιταλία και η Ισπανία. Η Ελλάδα θεωρείται νοτιοανατολική Ευρώπη. Δεν ξέρω αν το πιάνετε το υπονοούμενο; Κι ας μην είχαμε ποτέ κομμουνισμό. Η δε Πολωνία έχει αρχίσει να θεωρείται πλέον κεντρική και όχι ανατολική Ευρώπη. (Έλεος!)

Γενικά εκτιμούν την ιστορία μας (την αρχαία) και όλοι ξέρουν το ελληνικό αλφάβητο γιατί το έχουν κάνει στο σχολείο στα μαθηματικά (όχι μόνο οι γερμανοί, όλοι, ακόμα και οι κινέζοι). Αλλά μέχρι εκεί. Ειδικά όσοι δε σπουδάζουν κάτι θεωρητικό δεν έχουν ιδέα. Κάτι γερμανοί ηλεκρολόγοι με ρωτησαν μια μέρα: "Απο που είπαμε ότι είσαι; Απο τη Ρουμανία;" Υπάρχουν φυσικά και τύποι που ακούουν Ελλάδα και ενθουσιάζονται απίστευτα και μετά αρχίζουν να σου λένε ότι ελληνικό ξέρουν (με την ερασμική προφορά) αλλά αυτοί είναι κυρίως όσοι σπουδάζουν κάτι σχετικό όπως είπαμε. Αχ αυτή η ερασμική προφορά! Τι έχω τραβήξει να εξηγώ ότι δεν είναι "μπετα" αλλά βήτα, δεν είναι "μου" αλλά μι, άλφα και γιώτα κάνει ε κι όχι ά-ι. Και μετά ρωτάνε τους καθηγητές τους και τους λένε ότι οι Αρχαίοι έτσι τα έλεγαν και εμείς οι νεοέλληνες τα έχουμε αλλάξει. Καλέ μου, οι Αρχαίοι δεν έλεγαν ποτέ το ητα "ε", πάντα "ι" μακρό, τραβηγμένο το έλεγαν. Ούτε έλεγαν π-α-ι-δ-ε-ι-ο. Παιδεύω (π-ε-δ-ε-β-ο) έλεγαν. (δεν ξέρω πως να τα γράψω ώστε να είναι κατανοητά, ελπίζω να καταλαβαίνετε τι λέω) Αυτά είναι εξυπνάδες του κάποιου κύριου Έρασμου (Desiderius Erasmus Roterodamus)

Η δε ελληνική κουζίνα είναι χωριάτικη σαλάτα (ή κάτι που προσπαθεί να μοιάσει σε χωριάτικη), τζατζίκι, ελληνικό γιαούρτι και ούζο. Ολα αυτά τα βρίσκει κανείς στο σουπερμάρκετ αλλά όχι στην κανονική τους μορφή δηλ. γιαούρτι τοτάλ και ούζο πλωμάρι ή 12 κλπ. αλλά στην τουριστική τους μορφή με κάτι μαιάνδρους, τσολιαδάκια και κάτι κιτς συσκευασίες, είναι όλα συσκευασμένα στη Γερμανία και γευστικά έχουν ελάχιστη σχέση με τα δικά μας. Αναρωτιέμαι ποιος τα αγοράζει. Η φέτα (εννοείται ότι την προστατευόμενη ονομασία προέλευσης ΠΟΠ την έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια), όλα φέτες τα λένε αν είναι άσπρα ή σχεδόν άσπρα και έχουν μικρές τρυπούλες. Εχω βρεί και φέτα που ειναι από αγελαδινό και όχι απο κατσικίσιο γάλα και είναι υποκίτρινη σαν το κασέρι. Μπλιάξ! Ασε που αυτή η φέτα είναι σουπερ ανθεκτική, δεν ξινίζει ποτέ, όσο και να την έχεις στο ψυγείο! Η χωριάτικη σαλάτα κυκλοφορεί πααααρα πολυ, σε κυλικεία, σουπερμάρκετ, εστιατόρια κλπ και η μόνη απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει μέσα ντομάτα και αυτή τη σχεδόν φέτα. Μια φίλη μου Ρωσίδα είχε παρει κάποτε ελληνική σαλάτα που είχε μέσα και τόνο! Για την ακρίβεια τόνο, ντομάτα, σχεδόν φέτα και σως μαγιονέζας απο πάνω. Αυτό κι αν είναι έμπνευση.

Αυτά είναι η Ελλάδα. Α, και το Euro που πήραμε μια φορά κι έναν καιρό από σπόντα. Κι αυτό το ξέρουν γιατί καμαρώνουν για τον Ρεχάγκελ. Αλλιώς ούτε κι αυτό θα ήξεραν. Επίσης η Ελλάδα είναι εχθρός της Τουρκίας. Γιατί, πάλι άγνωστο. Αντε βάλε και καμιά παραλία. Τώρα αν αυτή η παραλία που ονειρεύονται είναι στην Ελλάδα ή στην Ισπανία ή στην Τουρκία ή στις Μαλδίβες, λίγο τους νοιάζει. Εξάλλου, την ίδια τιμή έχει στο ταξιδιωτικό πρακτορείο. Και συνήθως στα πακέτα αυτά που είναι όλα πληρωμένα δεν έρχεσαι σχεδόν καθόλου σε επαφή με την πραγματική χώρα.

Αυτά. Δυστυχώς αυτά. Και όλα αυτά που λένε μερικοί γραφικοί τύποι (Καρατζαφέρηδες και Λιακόπουλοι) στην Ελλάδα εγώ τα ακούω βερεσέ. Εγώ σας λέω τι βλέπω. Και μην αρχίσετε να μου λέτε εγώ είχα γνωρίσει έναν Γερμανό που ήταν πωρωμένος με την Ελλάδα και ήξερε τα πάντα για εμάς. Ναι είναι αλήθεια, πολλοί γερμανοί είναι πωρωμένοι με μας, αλλά με την εικόνα που έχουν φτιάξει στο μυαλό τους για εμάς. Και επίσης εξετάζουμε την κοινή γνώμη εδώ κι όχι τις μεμονωμένες περιπτώσεις. Και αν θέλουμε να κάνουμε κάτι ως έθνος πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας και δουλεύοντας κι όχι στηριζόμενοι μόνο στην ιστορία πριν 2000 και βάλε χρόνια. Γιατί αυτά είναι πλέον μόνο λέξεις. "Ντέμος" και "Περίκλες" μια φορά κι έναν καιρό.

Ηλεκτρολογίνες 4%

Σύμφωνα με κάποια στατιστικά στοιχεία που διάβαζα, στους ηλεκτρολόγους στο TU Dresden το ποσοστό των γυναικών είναι γύρω στο 4%. Και οι υπόλοιπες είναι ερασμίτισσες σαν κι εμένα ή κινέζες. Αλλά και πάλι, επειδή η σχολή μας δεν είναι και η βολικότερη για εράσμους, το ποσοστό και πάλι δεν ανεβαίνει ιδιαίτερα. Εγω περίμενα το ακριβώς αντίθετο, γιατί υποτίθεται ότι σε χώρες πιο ανεπτυγμένες από τη δική μας έχουν ξεπεραστει και κάποιες προκαταλήψεις κλπ. Την πρώτη φορά που πήγα σε μάθημα λοιπόν (ΣΑΕ ήτανε) είχα σοκαριστεί. Το αμφιθέατρο ήτανε γεμάτο κόσμο (κάπου 300 άτομα) και οι γυναίκες που εντόπισα ήταν κάπου 5. Μη γκρινιάζετε λοιπόν καθόλου οι ηλεκτρολόγοι ότι η σχολή μας δεν έχει καθόλου γυναίκες, υπάρχουν και χειρότερα, πολύ χειρότερα. Αμα είχε το κάθε έτος μόνο μια νταρντανα γερμανίδα και 3-4 κινέζες θα βλέπατε τι ωραία που θα ήταν. Τουλάχιστον τώρα μπορει να μην είμαστε ωραίες αλλά είμαστε "άνθρωποι", μπορούμε να μιλήσουμε κλπ. Με τις κινέζες τι να πεις; (Οι κινέζοι, που είναι και πάααρα πολλοί, κάνουν παρέα αποκλειστικά και μόνο μεταξύ τους, δε μιλάνε σε κανέναν άλλο)

Αν και τα αγόρια δεν είναι σε τόσο τραγική κατάσταση όσο θα περίμενε κανείς να είναι, δηλαδή ο δικός μας μέσος όρος ηλεκτρολόγου είναι πολύ πιο καμένος. Ισως σε αυτό βοηθάει και η διαφορά ηλικίας, δηλαδή οι περισσότεροι Γερμανοί τελειώνουν στα 20 το σχολείο και μετά πάνε 1 χρόνο στρατό ή κοινωνική εργασία και μετά σπουδάζουν. Δηλαδή όποτε μιλάω με Γερμανούς και τους λέω ότι είμαι 4ο έτος και 22 χρονών σοκάρονται. Οπότε οι συμφοιτητές μου στα μαθήματα του 8ου εξαμήνου παίζει να είναι και 25 χρονών! Ε, αμα σου τύχει να αλλάξεις και σχολή (κάτι σαν 10%) τότε υπάρχει περίπτωση να είσαι 29 χρονών και να σπουδάζεις ακόμα. Εχω γνωρίσει 2-3 άτομα 29 χρονών. Εννοείται ότι δουλεύουν ταυτόχρονα, αλλά δεν τα έχουν παρατήσει τελείως τα μαθήματα,δηλαδή μένουν σε εστίες και κάνουν ότι θα έκανε ένας κανονικός φοιτητής. Ενίοτε μπορεί να έχουν και κανένα παιδί επειδή τους προέκυψε κατά λάθος, και να τους βλέπεις στη γραμματεία της σχολής να περιμένουν στην ουρά με το μάρσιπο και το πιτσιρίκι. Οι πρώην ανατολικομπλοκίτες κάνουν παιδιά έτσι, χωρίς να το πολυσκέφτονται και σε μικρή ηλικία. Εγω προσωπικά σοκάρομαι όταν βλέπω φοιτήτριες με το καρότσι κλπ. και ξέρω ότι είναι στην ηλικία μου, κάποιες ίσως και μικρότερες. Πού το πας το πιτσιρίκι κοπελιά; Και πώς θα το μεγαλώσεις, όταν είσαι φοιτήτρια, δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις ούτε στάνταρ σύντροφο (δε με νοιάζει αν είναι τυπικά παντρεμένοι ή όχι). Δεν είναι και λίγο ανευθυνότητα αυτό το πράγμα; Και δεδομένου ότι η γερμανική οικογένεια δεν είναι σαν την ελληνική που θα σε βοηθήσει όσο δεν πάει. Λέμε να έχεις ένα πιτσιρίκι και να το κουβαλάς μαζί στο κέντρο υπολογιστών ενώ προσπαθείς να κάνεις την εργασία, να το στέλνεις στον παιδικό σταθμό του πανεπιστημίου (ναι, υπάρχει τέτοιο πράγμα για τα παιδιά των φοιτητών) και τέλος πάντων να το κουβαλάς σαν εμπόδιο, πρακτικά να μην του δίνεις καθόλου σημασία. Εχω δει παιδιά να είναι στο καροτσάκι να σπαράζουν στο κλάμα και η μανα να μη δίνει καθόλου σημασία, να διαβάζει το βιβλίο της ατάραχη! Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι το παιδί το αντιμετωπίζει σαν εμπόδιο, αλλά της έτυχε και δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Εγω προσωπικά σοκάρομαι με όλα αυτά, δεν ξέρω αν είμαι πολύ οπισθοδρομική, ή αν ακουγομαι έτσι, απλώς κάθε πράγμα στον καιρό του και όταν είναι κανείς έτοιμος γι αυτό. Γιατί όταν αποκτάς παιδί στα 20, το πιο πιθανό είναι να μην έισαι έτοιμος-η γι'αυτό. Και τότε το παιδί θα βγει δυστυχισμένο και στερημένο. Δε λέω, υπάρχουν και γυναίκες που απέκτησαν μικρές παιδί και που αυτό τις έκανε να δεθούν ακόμα περισσότερο με αυτό. Και δεν το αντιμετώπιζαν ως εμπόδιο στη ζωή τους. Αλλά αυτές είναι η εξαίρεση. Τέλος πάντων, άλλη κοινωνία, άλλες συνήθειες.

Σκουπίδια

Το σύστημα με τα σκουπίδια δεν το έχω καταλάβει ακόμα. Και οχι, δεν είναι τόσο απλό όσο νομίζετε, σκουπίδια, χαρτί, γυαλί πλαστικό. Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι έχω δική μου κουζίνα και δεν τη μοιράζομαι με κανένα, οπότε πρέπει μόνη μου να καταλάβω. Επίσης στην εστία μου δεν είναι όλοι οι κάδοι μαζί συγκεντρωμένοι, άλλοι είναι μπροστά και άλλοι πίσω. Μπροστά είναι άσπρο γυαλί, πράσινο γυαλί, μαύρο γυαλί, χαρτί, χαρτόνια, εφημερίδες και παλιά ρούχα (!). Κάθε ένα από αυτά μπαίνει σε δικό του, ξεχωριστό μεγάλο κάδο. Πίσω είναι κάτι κανονικοί πράσινοι(που δεν ξέρω τι να βάλω μέσα), κάτι κίτρινοι που γράφουν επάνω "κίτρινος κάδος" και υποτίθεται ότι είναι αυτονόητο το τι μπαίνει μέσα για όλους τους άλλους εκτός από εμένα, αν και έχω καταλήξει ότι εκεί λογικά πρέπει να μπαίνουν συσκευασίες από προϊόντα, που δεν ανακυκλώνονται άμεσα. Υπάρχουν και κάτι καφέ κάδοι που γραφουν βιο-σκουπίδια και εκεί πρέπει να μπαίνουν τροφές. Αλλά αν τα κανονικά σκουπίδια τα χωρίσεις σε τροφές και συσκευασίες, τι μένει να το ρίξεις στους πράσινους;

Οι μεγάλες κουζίνες στις άλλες εστίες έχουν ένα συρτάρι που μέσα έχει 4 σκουπιδοντενεκεδες και ετσι τα χωρίζεις κατευθείαν. Τα υπόλοιπα (μπουκάλια, χαρτόνια κλπ) να βάζουν στο μπαλκόνι. Δεν είναι παντού στη Γερμανία έτσι, μόνο εδω. Αν και γενικά δεν τους βρίσκω και πολύ οργανωμένους σε σχέση με το Πότσδαμ. Εκεί οι κάδοι ήταν πιο προσεγμένοι, καθαροί, σε κλουβάκια κλπ. Αλλα εκεί είχανε πολύ λιγότερους κάδους. Το περίεργο είναι ότι ενώ έχουν τόσους διαφορετικούς σκουπιδοντενεκέδες στα σπίτια, στην τουαλέτα τα χαρτιά τα πετάνε μέσα (!) και διαλύονται στην αποχέτευση. Εχουν δηλαδή κάτι μικρούς σκουπιδοντενεκέδες αλλά αυτοι έιναι για άλλα σκουπίδια πχ την τελειωμένη οδοντόκρεμα κλπ.

Πολλές συσκευασίες δεν πετιούνται αλλά επιστρέφονται στο σουπερμάρκετ, κυρίως μπουκάλια γυάλινα και πλαστικα, όπως τα μπουκάλια του νερού για παράδειγμα. Τα λεφτά που παίρνεις πίσω απο αυτό είναι πολλά, μπορέι να είναι και μισό ευρώ το μπουκάλι, αν το μπουκάλι είναι καλής ποιότητας. Το ίδιο γίνεται και αν πας να πιεις ποτό έξω. Πληρώνεις 2 ευρώ τη μπύρα και αν επιστρέψεις μετά το μπουκάλι στο μπαρ σου δίνει 50 λεπτά πίσω. Δηλαδή η μπύρα σου έκανε 1,5 ευρώ. Ακόμα και με τα ποτήρια του ποτού γίνεται αυτό. Στη μια καφετέρια στη σχολή αν επιστρέψεις την κούπα του καφέ παίρνεις ένα ευρω πίσω! Καλά με τη μπύρα, μπορεί μετά να το σπάσεις το μπουκάλι (το συνηθίζουν άλλωστε εδω), αλλά αυτό με τον καφε δεν το καταλαβαίνω. Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να πάρεις την κούπα για το σπίτι, να τη βουτήξεις;

Μπορεί σε αυτό το blog να τους έχω ταράξει τους Γερμανούς αλλά στο ζήτημα των σκουπιδιών και γενικότερα της οικολογικής συνειδησης δεν παίζονται! Και χωρίς υστερίες και ανούσιους ακτιβισμούς, αλλά με απλούς καθημερινούς τρόπους, τα έχουν βάλει όλα στην καθημερινή τους ζωή. Μπορεί να μην συνειδητοποιούν γιατί το κάνουν αλλά το κάνουν. Αντε και στα δικά μας! Αλλα εμείς βγάζουμε την ουρά μας απέξω, αυτό είναι το εθνικό μας σπορ, δε φταίω εγω που βρωμίζω το περιβάλλον, είναι ήδη βρωμικο. Δε φταίω εγω που δεν ανακυκλώνω, δεν υπάρχουν οι υποδομές. Δε φταίω εγω που παίρνω το αυτοκίνητο για ψίλου πήδημα, δεν υπάρχουν οι υποδομές. Δε μπορώ εγω να σώσω το περιβάλλον, αφού δεν το κάνουν ούτε οι άλλοι. Ολα αυτά είναι δικαιολογίες! Ξεκίνα από τα απλά. Θες παράδειγμα; Μη χυνεις το λάδι μετά το τηγάνισμα στο νεροχύτη γιατι μολύνεις το νερό και δε μπορεί εύκολα να φύγει, ούτε με το βιολογικό καθαρισμό (αν υπάρχει). Σκούπισε το με χαρτί κουζίνας και πέτα το στα σκουπίδια. Αυτό ούτε υποδομές χρειάζεται ούτε τίποτα. Μόνο θεληση.

Echter Deutscher

Πώς ξεχωρίζεις τον αληθινό γερμανό φοιτητή; Και μη μου πέιτε απο το ξανθό μαλλι και το γαλανό μάτι, γιατί μπορεί να είναι και πολωνοτσέχος και να την πατήσετε. Λοιπόν, τον αληθινό γερμανό τον αναγνωρίζουμε από το σηκωμένο δεξί μπαντζάκι παντελονιού. Προσοχή παρακαλώ, αν έχει το αριστερό, τότε ειναι μαϊμου και μούφα και την ξαναπατήσατε. Το λόγο λοιπόν για τον οποίο ο σωστός γερμανός έχει σηκωμένο μόνο το δεξί μπαντζάκι μου πήρε 2,5 εβδομάδες να τον καταλάβω. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι κάποια μόδα, ή κάποια μορφή διαμαρτυρίας σε κάτι (καλα κι εγώ το παράκανα). Την ίδια απορία την εχουν και πολλοί άλλοι ερασμίτες, απλώς ντρεπονται να ρωτήσουν. Μέχρι στιγμής με έχουν ρωτήσει συνωμοτικά τουλάχιστον 3 ξεχωριστά άτομα. Λοιπόν ο λόγος ειναι τόσο ηλίθιος (και τόσο γερμανικός) που δε μπορείτε να τον φανταστείτε. Ούτε κι εγω μπορούσα μέχρι που ρώτησα έναν ερασμίτη που είναι εδω από το προηγούμενο εξάμηνο. Το κάνουν για να μην τους λερωθεί το παντελόνι από το γράσο της αλυσίδας του ποδηλάτου. Δεν έχει σημασία αν έχουν να βάλουν γράσο στην αλυσίδα κανα μήνα. Ούτε αν χρησιμοποίησαν το ποδήλατο στις 8 το πρωι και τώρα έχει πάει 4 το απόγευμα. Το μπαντζάκι παραμένει σηκωμένο και προχειροδιπλωμένο. Ουτε καν με αυτά τα ειδικά πιαστράκια που υπάρχουν για αυτή τη δουλεια. Να χαλάσουν λεφτά; Αφου τη βολεύουν κι έτσι. Να φορέσουν κοντό παντελόνι; Μα γιατί; Τι κι αν οι κοπέλες έχουν αξύριστο πόδι απο μέσα; Δεν τρέχει τίποτα. Μεταξύ μας, ευτυχώς που οι περισσότερες είναι ξανθιές και δεν πολυφαίνεται. Εγώ πάντως μια χαρά κάνω ποδήλατο κι έτσι, με τα μπατζάκια κατεβασμένα. Οι καμπάνες εξάλλου έχουν φύγει προ πολλού από τη μόδα.

Einkaufen

Στη Γερμανία ότι και να αγοράσεις δεν παίζει να δώσεις πάνω από 20-25 ευρώ. Σε σουπερμάρκετ ή σε τύπου χόντος σέντερ ή σε κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Απλά δε γίνεται! Πώς το λένε; Ακόμα και αν αγοράσεις τα πάντα, ολόκληρο το μαγαζί. Υπάρχουν πάααρα πολλά σουπερμάρκετ με άμαρκα προϊόντα (όπως τα "1" στα δικά μας καρφούρ), που πουλάνε αποκλειστικά τέτοια προιόντα. Πώς είναι το λίντλ; Τέτοια φάση. Γενικά οι άνθρωποι δεν καταναλώνουν. Κάθε φορά που πηγαίνω στο σουπερμάρκετ, όταν φτάνω στο ταμείο* είμαι πάντα αυτή που έχει πάρει τα περισσότερα. Και τι πάιρνω ο άνθρωπος; Γάλα, ψωμί του τόστ, τυρί, γαλοπούλα, κανένα φρουτάκι, κανένα χυμούλι, καμια σοκολατίτσα, αυτα. Νορμάλ πράγματα δηλαδή. Ολοι οι υπόλοιποι αγοράζουν 3 πράγματα, το ένα είναι υποχρεωτικά μπύρες, τα χώνουν στα σακίδια τους και αυτό είναι όλο. Άλλο πρόβλημα κι αυτό με τις τσάντες. Δε μπορεις να ψωνίσεις σαν άνθρωπος. Πού θα τα βάλεις μετά; Θα τα κρατάς στα χέρια; Κάθε πλαστική τσάντα μπορεί να κάνει ως και μισό ευρώ, είναι από χοντρό πλαστικό και δε χωράει καλα τα ψώνια του σουπερμάρκετ επειδή έχουν ακανόνιστα μεγέθη. Αν έχω ξεχάσει δηλάδή στο σπίτι την πάνινη μου τσάντα (όχι, δεν είναι καθόλου φλωριά, σιγά να μην κάθομαι σα βλάκας να πληρώνω) τότε αναγκάζομαι να αγοράσω μόνο ότι χωράει στο σακίδιο μου ή ότι μπορώ να κουβαλήσω στα χέρια.Πάντως έτσι δε μπορείς να καταναλώσεις σαν άνθρωπος. Και μη σας κακοφαίνεται αυτό που λέω να "καταναλώσεις". Μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε αλλά είμαστε απίστευτα καταναλωτικοί τύποι οι Έλληνες. Το βλέπω ξεκάθαρα σε σύγκριση με τους άλλους λαούς, ειδικά σε σύγκριση με τους Ανατολικογερμανούς ή με άλλους πρώην ανατολικομπλοκίτες. Ακόμα και αν έχουν λεφτά, απλά δεν καταναλώνουν. Δεν αγοράζουν ότι μπορεί να μη χρησιμοποιήσουν. Αντίθετα εμένα με πιάνει καταναλωτική μανία εδωπέρα. Αφού είναι όλα παμφτηνα, αγοράζω μερικές φορές περισσότερα πράγματα, πχ καμια εξτρα σοκολατίτσα που τις έχουν και σε περίσσεια. Και πάλι όμως, στο ταμείο πληρώνω λιγότερα απ'όσα θα πλήρωνα στην Ελλάδα χωρίς το έξτρα που αγόρασα. Περίεργο ε; Η οι τύποι είναι τσαμπατζήδες ή εμείς είμαστε αδικαιολόγητα ακριβοί. Την κουρτίνα 2 δηλαδή... Και η βλακεία μας ως λαός είναι ότι δε σαμποτάρουμε ότι μας είναι ακριβό, απλά προσπαθούμε να βγάλουμε περισσότερα για να το αγοράσουμε. Οχι παιδιά μου, δε θα μας κακοχαρακτηρίσουν, άμα το σνομπάροπυμε. Ξυπνήστε! Δε θα τους αφήνουμε να μας πιάνουν τον κώλο και θα λέμε κι ευχαριστώ απο πάνω! Γιατί, για να το παίξουμε πλούσιοι το κάνουμε αυτό; Τι μετακατοχικά κόμπλεξ είναι αυτα; Σε άτομα άνω των 60 να το καταλάβω, σε μας όμως γιατί; Εμείς δε ζήσαμε ουσιαστικά φτωχοι, γιατί να πρέπει να προσπαθούμε να το αποδεικνύουμε κιόλας; Οταν πηγαίνουμε στα φράιντεις (που εντάξει είναι τρελή αμερικανιά αλλά είναι νόστιμα και εγώ γουστάρω), στην Ελλάδα εννοείται, εδώ δεν έχει, ξέρω ότι ότι πάρω θα το πληρώσω πάαρα πολύ ακριβα αλλά δε χρειαζεται να αφήσω και πουρμπουάρ αποπάνω. Ασε ρε φίλε, που το μη αλκοολούχο κοκτέιλ μπορεί να κάνει και 7 ευρω, εμένα ποιός θα μου τα δώσει δηλαδή; Φοιτητής άνθρωπος ειμαι κι εγώ! Ας με πούνε γύφτο, δε με νοιάζει, πουρμπουάρ δίνω μόνο όταν υπάρχει λόγος, όταν πάω κάπου και είναι πολύ ωραία, ή μου συμπεριφερθούν άψογα ή ακόμα αν κρίνω ότι η τιμή που πληρώνω είναι υπερβολικά χαμηλή για το προιόν και τις υπηρεσίες που απόλαυσα. Τέλος πάντων, αυτο που θέλω να πω είναι να μην πέφτουμε με τα μούτρα στην κατανάλωση, να σκεφτόμαστε και λίγο. Αυτό ισχύει και για τον εαυτό μου. Ούτε και να το πάμε στο άλλο άκρο βλέπε τους Γερμανούς και να ψωνίζουμε μόνο από λίντλ και ντια. Εντάξει, η διαφορά στην τιμή αντικατοπτρίζει σε ένα βαθμό και μια διαφορά στην ποιότητα. Αλλα για παράδειγμα ένα σαμπουάν φρουκτίς που αγόρασα σήμερα έκανε 1,95 και στην Ελλάδα το ίδιο σαμπουάν το πάιρνω πάνω απο 2,5. Γιατί ρε παιδια, η ίδια μάρκα είναι, το ίδιο ολόιδιο σαμπουάν, το μόνο που αλλάζει είναι η μετάφραση πάνω στη συσκευασία (που κι αυτή λέξη προς λέξη είναι), γιατί 20% πάνω; Που πάνε αυτά τα λεφτα δηλαδή;
Τέλος πάντων, αρκετά γκρίνιαξα και σήμερα, πάμε να κάνουμε καμιά δουλειά τώρα. Έχω πολλά θέματα να γράψω αλλά ποτέ δεν προλαβαίνω ρε γαμώτο.



*Τυπικός διάλογος σουπεμάρκετ

-Hallo! (πάντα με το ηλίθιο τυπικό χαμόγελο)
-Hallo
. . .
-ΧΧ,95 bitte!

-Dankeschön!
-Bitteschön

-Zettel? (ή αλλιώς αγαπάς τη Γερμανία; Απόδειξη! που έλεγε και η πανάρχαια διαφήμιση)
-Ja. (αν της πεις nein το σκίζει επιτόπου (!) και το πετάει σε ένα καλάθι σκουπιδιών δίπλα της λες και θα το θεωρήσεις αδιακρισία αν δει ο επόμενος πελάτης τι πήρες!)

-Auf Wiedershen!

Αυτό το μοντέλλο ακολουθείται πιστά όπου και να πας για ψώνια. Και γρι γερμανικά να μην ξέρεις αυτό το μοντέλλο είναι αλλάνθαστο! Δε βαριούνται πάντα να χαμογελάνε; Δε βαριούνται πάντα να λένε dankeschön, bitteschön;;;

Ξένες γλώσσες

Σήμερα έκανα το πρώτο μου μάθημα ιταλικών. Τσάμπα εννοείται. Με την εγγραφή σου στο πανεπιστήμιο παίρνεις και δώρο 6 κρέντιτς για ξένες γλώσσες. Αμα είσαι ερασμίτης βέβαια πάιρνεις μόνο 4. Τέλος πάντων και αυτά είναι αρκετά για ένα εξάμηνο ξένη γλώσσα, ότι γουστάρεις (κάτι σαν το τμήμα ξένων γλωσσών του καποδιστριακού αλλά στην τσάμπα εκδοχή του) Εγω ήθελα ισπανικά (εγώ και ένας σωρός άλλοι, είναι μόδα βλέπεις) αλλά είχε ήδη τουλάχιστον 20 άτομα στη λίστα αναμονής για καθένα από τα περίπου 10 τμήματα αρχαρίων, το θυμήθηκα βλέπεις καμια εβδομάδα αργότερα να γραφτώ, οπότε είπα να το ρίξω σε κατι πιο περίεργο. Εγώ ήθελα να μάθω πολωνικά που είναι πραγματικά η πιο αστεία γλώσσα που έχω ακούσει στη ζωή μου. Είναι σαν να μιλάνε μέλισσες, έχει όλες τις δυνατές αποχρώσεις του ζ, παχιά σ και τσ, νι και λι (τύπου αμαλίας) και λ θεσσαλονικιότικο. Όλα αυτά ταυτόχρονα και χωρίς να υπάρχουν τα απαραίτητα φωνήεντα για να παίρνεις ανάσα. Απλά δεν παιζει να υπάρχει πιο αστεία γλώσσα για τα ελληνικά αφτιά!

παράδειγμα: Το αντίστοιχο του Hallo δηλαδή του "γεια σου" είναι sces'c' το οποίο προφέρεται τσεστς με παχύ σ και τσ. Στα ελληνικά αυτό δε μπορεί να γραφτεί κάπως, στα γερμανικά όμως θα γραφότανε κάπως έτσι tscheschtsch (!) Είναι σχεδόν αδύνατο να πει κάποιος παχύ σ και μετά κατευθείαν παχύ τσ.

Κατα τ'αλλα οι πολωνοί ως λαός δε λένε και πολλά, απλώς εδώ ειναι τόσο πολλοί που ε, αν γνωρίσεις 50 άτομα, στατιστικά και μόνο θα τύχει 1-2 να είναι και γαμώ τα παιδιά. (Ενώ αν γνωρίσεις λατινοαμερικάνους ή ιταλούς, οι αντίστοιχες πιθανότητες είναι γύρω στο 90%) Κάνω πολλή παρέα με έναν πολωνό και μια πολωνέζα, που μου μαθαίνουν και κανένα πολωνικό (πολύ γέλιο). Τελικά όμως το κανονικό μάθημα πολωνικών δεν έκατσε γιατί δε βόλευαν οι ώρες και με κριτήριο τελικά μόνο τις ωρες και τις λίστες αναμονής επέλεξα ιταλικά. Όχι ότι με χαλάει δηλαδή. Ωραία ήτανε στο πρώτο μάθημα. Αλλά μωρε εντάξει τα ιταλικα λίγο πολύ τα καταλαβαίνεις και χωρίς να διδαχτείς. Ούνα φατσα ούνα ράτσα!

blogάκι μου καψερό...

Μόλις τώρα παρατηρησα οτι τόσον καιρό στο Blog μου είχα ζώνη ώρας ειρηνικού ωκεανού! Αχ καημένο blogακι, δεν έχω χρόνο να ασχολήθώ μαζί σου, με το αισθητικό κομμάτι τουλάχιστον... Γι'αυτό εισαι έτσι, όπως ακριβώς το template. Σόρι ρε αλλά δεν προλαβαίνω...

Περιμένοντας το Rapidshared

Τελικά πρέπει να ξανακάνω φορματ. Και τώρα περιμένω να περάσουν τα 50 λεπτά καθυστέρηση του Rapidshared για να κατεβάσω και το 2ο μέρος του Nero ώστε να γραψω 4-5 dvd με τα αρχεια μου. Ελεος δηλαδη!

Πρέπει επίσης να ραψω τις κουρτίνες μου, θα πάω τώρα να βρω κλωστή, να φτιάξω το ποδηλατό μου γιατί μου τρύπησε το λάστιχο και φυσικά να διαβάσω κανένα γερμανικό για το kleines. Χαμος!

Χτες το βράδυ είχε πολωνική βραδιά στο Gutzkow. Εμπνευση ήτανε πάλι, τρελό κέφι, ευτυχώς που είχαν έρθει κάτι Έλληνες και κουτσομπολεύαμε τον κόσμο. Είχε κάτι τύπους που έπαιζαν κιθάρα και τραγουδούσαν, ας μη σχολιάσω καλύτερα. Είχε και φαγητά αλλά δε δοκίμασα, μόνο πολωνική βότκα ήπια, Ζιμπρούφκα τη λένε, η κάπως έτσι, η οποία πίνεται με χυμό μήλου και ήταν όντως πολύ ωράια! Και ξέρετε πόσο αυστηρή είμαι.... Την άλλη εβδομάδα έχει ιταλική βραδιά. Και την προηγούμενη είχε αμερικανική αλλά δεν είχα πάει και μου είπαν ότι ήταν χάλια. Ετσι, κάθε μέρα σε δουλειά να βρισκόμαστε. Τη Δευτέρα στο Flower Power, την Τρίτη στο Gutz, την Τετάρτη στο πάρτι του Linkpartner, την Πέμπτη στη βραδιά της κάθε χώρας, κάθε δεύτερη Παρασκευή στο πάρτι της Budapester (έ, τις άλλες Παρασκευές σε κανένα κλάμπ), το Σάββατο πάντα γίνεται κάτι και την Κυριακή βόλτα στο Μεγάλο κήπο όλη τη μέρα, στα γρασίδια, οπότε το βράδυ πάμε για ύπνο. Ελεος! Ποιότητα θέλουμε σ'αυτή τη ζωή ότι ποσότητα, αυτο δεν το έχουν πολυκαταλάβει. (Στα παραπάνω δεν αναφέρω τα χίλια δυο άσχετα πάρτι που γίνονται, τα παραπάνω είναι μόνο τα προγραμματισμένα) Σε όλα αυτά λοιπόν,πάμε στις 10:30-11 καθόμαστε, πίνουμε καμια μπύρα, (η οποία κάνει γύρω στα 2 ευρώ η μεγάλη) προσωπικά δε μπορώ να πιώ άλλη, αρχίζω και τη συχαίνομαι, δεν γίνεται τίποτα, η μουσική είναι τόσο δυνατή όσο η μουσική των σουπερμάρκετ (και τόσο ηλίθια) όταν πηγάινεις να ψωνίσεις, οπότε αν αρχίσουν όλοι να μιλάνε καλύπτεται από τις φωνές. Υπάρχουν πάντα ενα σωρό τύποι που πίνουν πολλή μπύρη και ψιλομεθάνε ακόμα και αν το πάρτι είναι τραγικά ξενέρωτο, από ένα σημείο και μετά βαριόμαστε να κουτσομπολέυουμε αυτούς που περνάνε και κατά τη 1 γυρίζουμε σπίτι. Εμπνευση ε;;; Αυτό που περιέγραψα είναι ένα κλασικό Gutzkowικό πάρτι. Εντάξει, στα κλαμπ δεν είναι τόσο χάλια αλλά και πάλι είναι ξενέρωτα σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα. Αυτά. Που θα πάει, σε κανα μήνα θα έχω πάθει ανοσία!

--εντιτ--
Τώρα που ξαναδιάβασα το ποστ μου διαπίστωσα ότι δεν έχω αναφέρει ότι είμαι πολύ τυχερή που η Δρεσδη είναι μικρή πόλη (550.000 κάτοικοι) και έχει απίστευτα πολλούς φοιτητές. Δηλαδή να λέμε και την αλήθεια. Πάντα έχεις κάτι να κάνεις, είναι επαρκώς μικρή ώστε να συναντήσεις ένα γνωστό σου στο δρόμο και να πάτε για καφέ και έιναι σε πολύ καλή γεωγραφική θέση, 2 ώρες από Βερολίνο και 2 από Πράγα. Δηλαδή με την επίλογή μου είμαι πολύ ικανοποιημένη, παρόλο που οι περισσότεροι μου έλεγαν ότι θα βαρεθώ κλπ. Είναι κάτι σαν την Πάτρα στο πολύ πιο όμορφο (βλέπε ιστορικό κέντρο της Δρέσδης) και περισσότερο διεθνές γιατί εδω έχει φοιτητές από τις πιο άσχετες χώρες, ακόμα κι απ'το Ιράκ. Και στο λίγο μεγαλύτερο.

Ζέστη...

Έχω πολλές μέρες να γράψω, γιατί ο υπολογιστης μου κόλλησε ιο και έπρεπε να κάνω φορμάτ και άκουσον άκουσον ο ιός δεν έφυγε τελείως με το φορμάτ, έμειναν κάποια αρχεία και μετά εμφανιζόταν σαν κανονική εφαρμογή π.χ στην έναρξη! Τέλος πάντων μετά από πολύ παίδεμα, έχει ξαναέρθει στα ίσια του πλέον ο υπολογιστής (θέλω να πιστέυω τουλάχιστον). Εχω να ευχηθώ όμως εκ μέρους των απανταχού χρηστών των παραθύρων, καρκίνο στο σόι του Bill Gates και στους μέχρι 3ου βαθμού συγγενείς του.

Κάνει φοβερή ζέστη εδώ στο Οτι-να-ναι-σταν. Την πρώτη μέρα έλεγαν όλοι ωράιος καιρός, κατάλληλος για βόλτα κλπ. τη δεύτερη μέρα ξέθαψαν όλοι τα γυαλιά ηλίου τους και αρχισαν να ξαπλώνουν στα γρασίδια κατα μήκος του Έλβα, τώρα πια εγώ προσωπικά σκάω. Είμαι ως γνωστόν ευαίσθητη στον ήλιο. Η βλακεία είναι ότι εδώ η ζέστη είναι αποπνικτική χωρίς να έχει και τόσο υψηλή θερμοκρασία. Τη θερμοκρασία δε μπορώ να τη μετρήσω αλλά πρέπει να είναι γύρω στους 28 βαθμούς. Δηλαδή έχω ένα θερμομετρο στο παράθυρο μου αλλα το καημένο έχει μια τάση προς την υπερβολή. Πριν λίγο έδειχνε 42 για παράδειγμα! Εχεις την εντύπωση ότι δε μπορείς να αναπνεύσεις και δε φυσάει καθόλου αερας. Ο αέρας το θυμάται να φυσήξει μόνο όταν έχει συννεφιά. Ενα άλλο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι έχουν προβλέψει τα πάντα για το κρύο αλλά όχι για τη ζέστη. Δηλαδή για παράδειγμα κάθε σπίτι έχει τους σκουπιδοντενεκέδες του (είναι και καμια δεκαριά παναθεμάτοι) και δίπλα έχει ένα κουτί με άμμο για το χιόνι. Αυτά όλα είναι κλεισμένα σε κλουβάκια με συρμα (κάτι σαν κοτέτσια χωρίς σκεπή) τα οποία είναι και κλειδωμένα. Τι να πω; Φοβούνται μην τους κλέψουνε τα σκουπίδια; Για τη ζέστη όμως δεν υπάρχει τίποτα πχ. κανένα υπόστεγο (υπάρχουν δηλαδή κάτι φανταστικά διαφανή υπόστεγα, έμπνευση) κανένα δέντρο που να κάνει σκιά, κάτι βρε αδερφέ! Δηλαδή τώρα εγώ μπορεί να γκρινιάζω αλλά δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, οι γερμανοί νομίζουν ότι έχουν πάει διακοπές στην Κρήτη, απλώς εμένα με ενοχλεί κυρίως αυτή η αποπνικτική κατάσταση, όχι τόσο ο ήλιος. Τώρα μου φάινεται λογικό αυτό που μας είχε πεί ο Παπαλεξάνδρου στο γυμνάσιο, ο οποίος είχε δουλέψει πολλά χρόνια καθηγητής στη γερμανία ότι όταν είχε 28 βαθμούς θεωρούσαν ότι έκανε καύσωνα και δεν έκαναν μάθημα στο σχολέιο.

Χτές πήγαμε για πεζοπορία στη Σαξωνική Ελβετία. Δεν είναι και τόσο μακριά όσο ακούγεται, είναι στα σύνορα της Σαξωνίας με την Τσεχία. Είναι πολύ όμορφα, έχει ατελείωτα δάση και από τη γερμανική και από την τσεχική πλευρά, αν και απο κει λέγεται Βοημική Ελβετία. Το "Ελβετία" που κολλάει δεν ξέρω. Ωραία ήταν, οι Γερμανοί έχουν κάτι τέτοια βίτσια με τις πεζοπορίες, δηλαδή στο δρόμο συναντούσαμε αρκετό κόσμο, κάποιους με ποδήλατα και ακόμα πολλούς παππούδες! Πώς τα κατάφερναν οι άτιμοι; Αυτό θα πει φυσική κατάσταση! Δε χρειάζεται να είσαι σαν τον Σβαρτενέγκερ και να έχεις το σώμα μόνο για να το δειχνεις, σημασία έχει να έχεις τη σωματική άσκηση μέσα στη ζωή σου. Το πρωί να παίρνεις το ποδηλατάκι σου να πας στη δουλειά σου, το Σαββατοκύριακο να παίζεις κανένα βόλλει, τέννις ότι γουστάρεις τέλος πάντων στο δημοτικό γήπεδο ή να πηγάινεις καμία εκδρομούλα. Και όταν λέμε εκδρομούλα δεν έννοούμε ελληνικού τύπου, πηγαίνεις κάπου με το αυτοκίνητο κάθεσαι λίγο και μετά πηγαίνεις και τρως του σκασμού στο κοντινό ταβερνάκι, ούτε να φτιάχνεις του κόσμου τα φαγητά, να τα βάζεις στο ταπεράκι και να πηγαίνεις στην εξοχή, στρώνεις τραπεζομάντηλο και τρώς. Εννοούμε πεζοπορία στον Ταϋγετο για παράδειγμα, να ξεκινάς στις 10 και να τελειώνεις στις 5-6, με το σακίδιο στην πλάτη και 3-4 τοστάκια. Βέβαια εγώ το λέω αλλά δε μπορώ να το κάνω γιατί από φυσική κατάσταση, άστα να πάνε. Όπως και οι περισσότεροι Έλληνες άλλωστε.

Παρόλο που δεν έχω και την καλύτερη σχέση με τον αθλητισμό όμως, προσπαθώ εδωπέρα να εκμεταλευτώ τέτοιες ευκαιρίες. Αγόρασα ποδήλατο μεταχειρισμένο με 42 ευρώ, το οποίο θα πουλήσω μετά όταν είναι να φύγω. Είναι φανταστικά να κάνεις ποδήλατο εδωπέρα, η Δρέσδη είναι ιδανική πόλη για ποδήλατο ακόμα και σε σχέση με τις άλλες γερμανικές πόλεις! Είναι φοβερό το ότι όταν είσαι σε ποδηλατόδρομο δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι λάθος και να πέσει πάνω σου κάποιος, όλα είναι μελετημένα. Εκτός κι αν κάνεις καμία βλακεία φυσικά. Υπάρχουν εννοείται φανάρια μόνο για τα ποδήλατα, για όλες τις πιθανές πορείες που μπορείς να ακολουθήσεις π.χ. στις διασταυρώσεις. Και το τέλειο είναι πώς μπορούν να περνάνε από μια διασταύρωση ταυτόχρονα τραμ, αυτοκίνητα, λεωφορεια, ποδήλατα και πεζοί χωρίς να γίνεται μπάχαλο και χωρίς να πρέπει οι πεζοί να περιμένουν 1 ώρα, βλέπε φανάρι Κατεχάκη στην άνοδο.